13

خوانش انتقادی همه چیز

Archive for 11 ژوئیه 2008

رفتم اون دنیا تا بمیرم…

Posted by lord13 در ژوئیه 11, 2008

اثری که جامعه در روح هنرمند می گذارد عمیق تر از آن است که بتواند آن را پاک کند.شاید او فقط نباید آن را انکار کند.جنگ ویتنام اسطوره های اسکاندیناوی دوران تاچریسم همگی باعث شدند موج های طلایی از موسیقی در این کشور ها به وجود بیایدد ولی در کشور ما ممیزی از بروز اثرات عواملی مثل جنگ انقلاب فرهنگی و … در موسیقی جلوگیری کرد.خیلی دیر ولی بالاخره کسی پیدا شد که فارغ از هر بندی چه خرده ریز های دستگاه های موسیقی ایرانی و چه وزارت ارشاد به تولید موسیقی بپردازد و او آن چیزی است که محسن نامجو نامیده می شود.هدف من اینجا یک بررسی اجمالی بر اثاری که به نظر من زیبا بوده اند.نامجویی که خواش انتقادی فرهنگ ماست.
آلبوم دماوند آلبوم سولوی نامجوست و تنها وسیله اش هم همان سه تار است.بهترین کارها: عقاید نئو کانتی دلا دیدی مرد جان به لب ریده و آهنگ فوق العاده ی هیچ. عقاید نئو کانتی از مشهور ترین آهنگ های اوست و شاید بتوان آن را تقابل رنج ها و دستاورد هایمان دانست در دستمان هیچ چیز قابل ذکری نیست ولی رنج ها را هم چنان می کشیم.دلا دیدی از بهترین نمونه ای اجرای یک شعر معصر است یک فضای متناسب با شعر و این فضا سازی برای آهنگ هیچ هم بسیار موفق بوده یک تم نا امید برای شعری از خیام:»من جم جمم ولی چو بشکستم هیچ/شمع طبم ولی چو بنشستم هیچ» مرد جان به لب رسیده هم یک نمونه ی موفق بلوز است که با سه تار اجرا می شود!
از آلبوم گیس فقط خود گیس و مار کوزه را دوست دارم. مارکوزه نمایشی از تقابل سنت ما با نماد دو بیتی فایز و دیگری مدرنیته با نماد ماکوزه است و خواننده با عصبانیتی منحصر به فرد آن را می خواند.آهنگ گیس هم پایان جالبی دارد:»ای در توام درمان در بستر ناکامی ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی/ وی خاطره ات پونز نوک تیز ته کفشم/ این صندل رسوایی…»
جبر جغرافیایی بهترین آلبوم نامجوست.آه که این طور:»بازگشت همه به سوی او نیست…تکرار نمی شود همه چیز..مغز نیست یک مخابرات متروکه» که با تحریر های پیاپی و صدا های عجیب و غریب از بهترین کار های نامجوست.یا آهنگ ای کاش.کلاگ بیتر این آلبوم به این می پردازد که چرا ما در برابر سنت هایمان فکر نمی کنم و این شاه بیت:»بیچاره که ما پیش تو از خاک کمتریم» و یا «ایکاش داوری در کار بود»و یا «چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟»
درباره ی آلبوم ترنج حرف خاصی ندارم و بهترین کارش هم جره بازاست کهبا هارمونیکای عبدی خیلی خوب شده.یک آهنگ هم هست به نام»رفتم سر کوچه» که من خیلی دوستش دارم و به نظر من اگر می شود آن را عنوان عصاره ی کارهای نامجو و عبدی ذکر کرد.یک نسخه ای را قبلا» در بالاترین دیده بودم که فکر میک نم سولوی گیتار هم داشت و علی رغم کیفیت پایینش خیلیخوب اجرا شده بود و نمایش تمام عیار یک راک اعتراضی بود با فریاد های هر دو خواننده کار. یک نسخه ای هم عبدی بهروانفر در سایتش دارد که ساده تر از آن است ولی با کیفیت تر. ساز دهنی در این یک خیلی کار ار فوق العده کرده و به پوچی و تیرگی فضا کمک فوق العاده ای کرده است.
رفتم سر کوچه یک پک از سیگار بگیرم/رفتم اون دنیا تا بمیرم…

Advertisements

Posted in Uncategorized | برچسب‌ها: | 2 Comments »