خشم مقدس

چند وقت پیش لینکی در بالاترین دیدم با این موضوع که چرا روشن فکر های ایرانی – با تاکید به نسل بعد از صادق هدایت – همیشه عصبانی هستند و یک تندی عجیبی در آن ها وجود دارد. این نکته هرچند به نظر عجیب است اما تقریبا” عادی است ابراهیم گلستان مثلا” یک نموونه زنده این ذات خشمگین است. همین خشم بسیاری از اوقات باعث می شود به جای حرف زدن با هم بیشتر صاحبان تفکر ایرانی با هم دعوا کنند و همین دعوا باعث تفرقه می شود که در نهایت به ضرر همان روشن فکران است.
اما علت این خشم چیست؟ ابتدا فکر می کردم این نهاد ایرانی است که این عصبیت را با خود دارد بعد این نکته پیش آمد که چرا صاحبان ذهن همگی این طور نیستند! یا چرا درصد آن ها قبلا” کم بوده و پس از اشنایی با فرهنگ های متفاوت تر این طور شده است.نکته در تفاوت مردم است .
وقتی فرانسه یک کشور پر فرهنگ و افسانه ای برای صاحبان ذهن های روشن بود مردم – منظور مردمی است که در کوچه و خیابان هستند – با هم بحث های سیاسی و حتی فلسفی می کردند هنوز هم در پاریس این رگه ها کم و بیش مشاهده می شود اما آیا تهران تا به حال چنین روزگاری داشته؟
اینکه ما ایرانی ها ذاتا” خودمان را در هر کاری استاد می دانیم و از همه ایراد می گیریم به کنار ولی ایا واقعا” بحث های سیاسی ما اصلا” رنگ عاقلانه دارند؟ ایای کسی که می گوید اصلاحات هیچ کاری نکرده اصلا” درباره اصلاحات می داند؟ آیا یک مشت آدم بی سواد کج و کوله که صلاحیت عده ای را رد می کنند – مثلا” خیلی از سطح مردم هم خودشان را بالاتر می دانند – چیزی از انتخابات آزاد می فهمند؟
در ایران هرگز یک نظام خردمند در بین مردم وجود نداشته مردم از همه چیز تبعیت می کنند بدون دانستن دلیل آن انگار تنها چیز غیر مهم دلیل است! آیا ذهن کوچکی که هنوز زن را به عنوان یک انسان نمی تواند بفهمد با مغز یک الاغ تفاوت دارد؟
خب نباید انتظار داشت که وقتی یک نفر برای این افراد حرفی می زند از آنها صدای درست و حسابی در بیاید.حماقت سالهاست جامعه را فراگرفته و به سادگی و با چند نسل گردش اکنون در بیشتر عرصه های نظام وارد شده به طوری که آن را مثل یک پیکر کثیف و کرم خورده کرده است خیلی ساده است اگر جلوی سم پاشی هم گرفته شود به سادگی – وبه دست خودش – این پیکر می پوسد و لباس های کثیفش – که روزی پاک و معطر بودند – برای ایندگان بی ارزش و آلوده می شود.